AKCEPTUJĘ
  • Strona używa plików cookies, korzystanie z niej oznacza, że pliki te zostaną zamieszczone na Twoim urządzeniu. więcej »

Witajcie w naszej bajce

Pinokio. Il grande musical, reż. Magdalena Piekorz, Teatr Rozrywki w Chorzowie
fot. Artur Wacławek  

Pinokio. Il grande musical to jak dotąd największy sukces produkcyjny włoskiej grupy Compagnia della Rancia. Moralitetowy charakter powieści Carla Collodiego łączy się tu z energetyczną muzyką i songami poprockowego zespołu Pooh. Polską prapremierę familijnego musicalu Włochów przygotowała w Teatrze Rozrywki w Chorzowie Magdalena Piekorz.

Wyprodukowany w 2003 roku Pinokio. Il grande musical w reżyserii Saverio Marconiego dość szybko okazał się musicalowym hitem. Marconi przygotował scenariusz spektaklu wraz z Pierluigim Ronchettim, wybierając z powieści Collodiego to, co najbardziej uniwersalne, a zatem opowieść o dorastaniu i przemianie bohatera. Przemiana ta ma zresztą podwójny wymiar: Pinokio z marionetki zmienia się w chłopca, a z niewdzięcznego egoisty w dobrego i pomocnego syna. Zanim to jednak nastąpi, na swojej drodze spotyka szereg różnorodnych postaci – tych sprzyjających (Błękitna wróżka, Świerszcz), jak również tych wodzących go na pokuszenie (Lucignolo, Lis i Kot). Musicalowy Pinokio, podobnie jak swój literacki pierwowzór, odkrywa więc uroki życia, a także ciemniejsze strony ludzkiej egzystencji, zanurzając się w kolejnych muzyczno-baśniowych sceneriach.

Owe scenerie w spektaklu Magdaleny Piekorz są imponujące, zaskakują też częstymi zmianami konwencji. Znajdziemy tu tajemniczy las, teatrzyk komedii dell’arte, Krainę Zabawek, cyrk, podwodny świat czy wreszcie pieczołowicie zaprojektowany dom Geppetta, który okazuje się najlepszym schronieniem dla niesfornej drewnianej lalki. Wraz z rozwojem akcji scenografia zaprojektowana przez Dagmarę Walkowicz-Goleśny i Dominikę Żłobińską staje się coraz bardziej feeryczna, olśniewająca kolorami i fantastycznymi elementami. Do tych ostatnich należą błyszczące lustra, w których Pinokio ogląda swój zwielokrotniony wizerunek, czy też magiczny autobus, którym bohater wraz z grupą szkolnych uciekinierów podróżuje do Krainy Zabawek. Kwintesencją baśniowości jest bodaj scena rozgrywająca się na dnie oceanu, która poza piękną oprawą wizualną w błękitnych, świetlistych odcieniach urzeka również ciekawą, „podwodną” choreografią w wykonaniu morskich stworów. Praca Jakuba Lewandowskiego, autora układów tanecznych musicalu, jest zresztą bezcenna i widoczna na wszystkich poziomach kreacji ruchowych: od solowych popisów Pinokia, przez zgrabne duety (Lis i Kot; Geppetto i Angela), po duże układy zbiorowe (scena tworzenia marionetki w warsztacie stolarskim Geppetta do utworu Idealny syn; szalony taniec i piosenka Odjazd w Karinie Zabawek; wreszcie spektakularne podwodne mambo). Inscenizacyjnym i choreograficznym majstersztykiem jest również scena ukazująca marionetkowe przedstawienie komedii dell’arte. Wykonanie utworu Mamma mia to nie tylko uzasadnione dramaturgicznie wprowadzenie konwencji teatru w teatrze, ale przede wszystkim ukłon w stronę historii włoskiej komedii improwizowanej i jej najważniejszych postaci, jakimi są Arlekin (Jakub Wróblewski), Colombina (Karolina Sypniewska) czy Pantalone (Maciej Kulmacz).

Za sukcesem inscenizacji Magdaleny Piekorz stoi oczywiście rozważnie dobrana obsada aktorska. W postać tytułową wciela się Hubert Waljewski, który podczas trwającego prawie trzy godziny przedstawienia niemal nie schodzi ze sceny. Rola musicalowego Pinokia wymaga nie tylko doskonałego warsztatu wokalnego i sprawności ruchowo-tanecznej, ale też szczególnej „dziecięcej” wrażliwości, dynamizmu i spontaniczności. Waljewski w swej kreacji łączy wszystkie te elementy, tworząc wiarygodną i rozpiętą między skrajnościami postać dziecięcą: z jednej strony nieznośną i zbuntowaną, z drugiej zaś pełną uroku i naiwności. Pinokio jest bez wątpienia postacią wielowymiarową, nieco rozchwianą i bardzo podatną na wpływ innych. Proces jego dojrzewania i skrajne stany emocjonalne doskonale ilustrują songi – momentami melodyjne i pogodne, innym razem zadziorne, buntownicze bądź dramatyczne. To zróżnicowanie charakteru piosenek w polskiej wersji musicalu dobrze oddają teksty Aleksandry Gajewskiej – opowiadające o sprzecznych uczuciach, zakazanych pragnieniach i pokusach, lecz w sposób zrozumiały dla młodego widza.

Choć postać Huberta Waljewskiego siłą rzeczy kradnie pierwszy plan, to jednak znakomitych kreacji w chorzowskim musicalu wskazać można więcej. W pamięć zapada postać groźnego i charyzmatycznego Ogniojada w wykonaniu Dominika Koralewskiego, krnąbrnego Lucignola Piotra Brodzińskiego czy ciepłej i dobrej Angeli Wioletty Białk. Sceniczną temperaturę podnoszą z kolei czołowe czarne charaktery powieści Collodiego, czyli Lis (Aleksandra Dyjas) i Kot (Marek Chudziński). Ich muzyczne duety z drugiej części I aktu nie tylko ożywiają akcję spektaklu, ale też uzupełniają go o nowy komediowo-łotrzykowski wątek.

Mimo czerpania z różnych konwencji gatunkowych, mieszania stylów muzycznych (pop, rock, śpiew operetkowy) i kostiumowo-scenograficznych (realizm, fantastyka, symbolizm) Magdalenie Piekorz udało się stworzyć przedstawienie spójne interpretacyjnie, pokazujące młodym widzom, że dziecięca wyobraźnia jest nieograniczona, a magię i baśniowe elementy można odnaleźć także w codzienności.

21-01-2022

Teatr Rozrywki w Chorzowie
Pinokio. Il grande musical
tekst: Pierluigi Ronchetti, Saverio Marconi
przekład: Jolanta Król, Katarzyna Zaniat
muzyka: Dodi Battaglia, Red Canzian, Roby Facchinetti
piosenki: Stefano D’Orazio, Valerio Negrini
polskie teksty piosenek: Aleksandra Gajewska
reżyseria: Magdalena Piekorz
choreografia: Jakub Lewandowski
kierownictwo muzyczne: Mateusz Walach
kierownictwo wokalne: Ewa Zug
scenografia: Dagmara Walkowicz-Goleśny, Dominika Żłobińska
kostiumy: Lidia Kanclerz
reżyseria światła: Paweł Murlik
orkiestracja: Remigiusz Bonk
dyrygent: Mateusz Walach, Leszek Sojka (gościnnie)
obsada: Hubert Walewski, Dariusz Niebudek (gościnnie) / Krzysztof Respondek (gościnnie), Wioletta Białk / Katarzyna Hołub, Rafał Talarczyk / Piotr Brodziński, Marta Tadla / Anna Ratajczyk, Tomasz Wojtan, Wioleta Malchar / Karolina Sypniewska, Piotr Brodziński / Marek Chudziński, Aleksandra Dyjas / Wioleta Malchar, Dominik Koralewski, Jakub Wróblewski, Maciej Kulbacz, Karolina Sypniewska, Beata Wojtan, Paweł Stefan, Mirosław Książek / Rafał Gajewski, Kamil Drężek (gościnnie), Bartłomiej Kuciel, Izabella Malik, Anna Ratajczyk, Maciej Kulmacz
obsada dziecięca: Patryk Dyjas, Krzysztof Molak
zespół wokalny: Aleksandra Dyjas, Ewa Grysko, Katarzyna Hołub, Paulina Magaj-Szpak,  Joanna Możdżan, Karolina Sypniewska, Beata Wojtan, Dagmara Żuchnicka, Sławomir Banaś, Piotr Brodziński, Michał Gucma, Dominik Koralewski, Paweł Stefan, Rafał Talarczyk, Przemysław Witkowicz,  Tomasz Wojtan
zespół baletowy: Natalia Gajewska (gościnnie), Aleksandra Karch, Małgorzata Mazurkiewicz, Katarzyna Osuch, Maria Pitera, Sofiia Popova, Agnieszka Saletra, Sonia Sosna-Kostrzewa, Weronika Zięba, Maciej Cierzniak (gościnnie), Sebastian Chwastecki, Daniel Dąbrowski, Krzysztof Konopka, Paweł Majewski, Łukasz Majowski, Dawid Pilszek, Wojciech Stawiarski
oraz orkiestra Teatru Rozrywki
prapremiera polska: 22.09.2021
premiera drugiej obsady: 1.10.2021

galeria zdjęć Pinokio. Il grande musical, reż. Magdalena Piekorz, Teatr Rozrywki w Chorzowie Pinokio. Il grande musical, reż. Magdalena Piekorz, Teatr Rozrywki w Chorzowie Pinokio. Il grande musical, reż. Magdalena Piekorz, Teatr Rozrywki w Chorzowie Pinokio. Il grande musical, reż. Magdalena Piekorz, Teatr Rozrywki w Chorzowie ZOBACZ WIĘCEJ
 

skomentuj

Aby potwierdzić, że nie jesteś robotem, wpisz wynik działania:
dwa plus trzy jako liczbę:
komentarze (1)
  • Użytkownik niezalogowany Marcind
    Marcind 2022-06-05   20:04:59
    Cytuj

    Moje dzieci i my, dorośli mieliśmy poczucie udziału w monstrualnym kiczu. Muzycznie niczym niedzielny koncert życzeń na TVP Silesia. Bardzo daleko od dormanowskiej wizji teatru wyobraźni. Maszyneria scenografia przygniata miałkie relacje, wymuszone żarty bawią kilka osób na pełnej sali, a melodie są niczym z pikniku partii rządzącej. To świetny musical dla seniorów ,chcących wycieczki do teatru z lat 80, tylko ubranego w kolorowe łaszki. Kiepski Broadway za duże pieniądze, dlatego trzeba udawać, że piękne i mądre. Jeśli dla dzieci, to tych co potocznie zwie się kujonami. Nie polecam.